خیلی چاق بود.پای تخته که می رفت ، کلاس پر می شد از نجوا.تخته را که پاک می کرد ،بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.آن روز معلم با تأنی وارد کلاس شد. کلاس غلغله بود.یکی گفت:«خانم اجازه!؟گلابی بازم دیر کرده.»

و شلیک خنده کلاس را پر کرد.معلم برگشت.چشمانش پر از اشک بود.آرام و بی صدا آگهی ترحیم را بر سینه سرد دیوار چسباند.لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضا پیچید و جای خالی او را هیچ کس پر نکرد...

از چشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سردتو

خیلی سخته زندگیت فنا بشه واسه دیدن یه لبخند روی لباش

واسه گفتن از امید و آرزو تو سیاهی غم انگیز شباش

من نیومدم بگم عاشقتم چون از این حرفا پر گوش همه

اشتباه میگن گریه مرد روی زخمایه تنش یه مرهمه

من نیومدم بگم توام بیا مثل قصه ها بریم از این دیار

یا که خیلی مهربون یه مدتی واسه من ادای عشق ودر بیار

تو می خوای برنده باشی میدونمبه همه میگم ببازن جلو پات

هر چی اسپند به آتیش میکشم تا که چشمت نزنن بشن فدات

تو می خوای پرنده باشی میدونم یه نفس هوایه خوشبختی می خوای

خودم آسمون هفتمت میشم تو فقط بگو باهام میای

اســــــــم تو برای من مقــــدسه 

                              تا نفــــــس تو سینــه پرپر میزنه

باورم کن که فقـــــــــط باور تو

                            میتونه قفــــــل قفس رو بشکــــــنه

منم و یه اسمــــــــــون بی دریغ

                             منم و یه کوله راه ناگـــــــــــزیر

ای ستــــــــــاره شبای مشرقی

                               پر پرواز منـــــــو ازم نگیــــــر

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تاصدای خرد شدن قلبش را نشنوی،

آنگاه که درهای قلبت را برروی او می بندی،

آنگاه که او را دیوانه می نامی،

آنگاه که او را مزاحم می پنداری،

آنگاه که او و احساساتش را به شوخی می گیری،

آنگاه که به او تهمت نارفیقی میزنی،

آنگاه که فقط اشتباهات او را می شماری

و آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری،

می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز 

می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

 و برای بخشیدن اشتباهات خواسته و نا خواسته ات بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند...!!!

تمام آرزوهايم زماني سبز مي گردد كه تو يك شب بگويي: "دوستت دارم" تو ميداني غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست و من امشب قسم خوردم "تو را هرگز نرنجانم" به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

به ياد تو .......

هر وقت به ياد تو مي افتم احساس مي كنم چيزي بايد بنويسم .چند خط از دريا .چند خط از

فرشته ها چند خط از مهرباني ......در اين زمانه اي كه نه روي سنگها ميشود چيزي نوشت و نه

 روي آبها براي

تو نوشتن چه لذتي دارد .

بايد از تو بنويسم .خوب مي دانم چرا؟ وقتي در هواي تو نفس مي كشم چشمهايم جز تو را نمي

 بيند و

دستهايم جز تو را لمس نمي كنند .وقتي سر گشتگي و تنهايي ام را به مهماني خلوتم مي برم

درهاي خيال را

بر روي خود مي بندم در انتهاي اين بن بست هم ميدانم كه بايد از تو بنويسم.

مهربانم !چشمهايت را دوست دارم .مرا به ياد روياهاي سبز و دلپذيرم مي اندازد .دنيا را بارها

در چشمهايت ديده

ام. خودم ديدم يك روز صبح خورشيد چشمهايم را باز كرد و آرام از آن بيرون آمد .چشمهاي

خودم را خيلي

دوست دارم . چون هر وقت هواي بي تو بودن سنگين ميشود و دلم از فراقت آتش ميگيرد آن قدر اشك مي

ريزد و مي بارد تا لايه شفافي از عطر تو شعله ها را فرو بنشاند .

هر شب بر بام روياها يم مي ايستم تا شايد دست در دست ماه به ديدنم بيايي . هر وقت چه قدر هم

 كه دور باشي

دست فرشتگان را مي گيرم و نيلوفرانه آن قدر از ستاره ها بالا مي آيم تا به تو برسم ........

"دوست دارم به جاي پروانه نگاه تو را ميان دفتر شعرم بگذارم

  ^{چرا دير کرده است؟؟؟ نکند دل ديگري اورا اسير کرده است؟؟؟ خنديدم و گفتم : او فقط اسير من است}

چقدر سخته       تو چشای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید زل بزنی و به جای                    اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری

چه قدر سخته        دلت بخواد باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار                                غرورش همه ی وجودت له شده

چه قدر سخته          تو خیالت ساعتها باهاش حرف می زنی اما وقتی دیدیش                              هیچ چیز به جز سلام نتونی بگی

چه قدر سخته           وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما                             مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری

چه قدر سخته             گل آرزوهاتو ،  تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو                                         خودت بشکنی  آروم زیر لب بگی :

                                                    **گل من باغچه نو مبارک **

دو تا عاشق دلسوخته بودن که خیلی همدیگه رو

دوست داشتن.پسره هر روز برای دیدن اون دختر

کل عرض دجله رو شنا می کرده.یه کار واقعا سخت

که اون به دلیل دیدن معشوقش انجام می داده

بعد چند وقت که هر روز همدیگه رو میدیدن

پسره به دختره می گه این خال سیاه که روی

صورتت هست خیلی زشته.دختره بهش می گه

از فردا دیگه به دیدن من نیا چون تو دجله غرق

میشی.پسره می گه این چه حرفیه من شناگر

ماهری هستم امکان نداره غرق بشم.

دختره می گه تو هرروز به عشق من میومدی ولی

حالا دیگه عیب های منو می بینی و اون قدرت

شنا کردن رو که از عشق می گرفتی نداری

پسره به اون حرف توجه نکرد و روز بعد  هم

طبق عادت رفت که رودخونه رو شنا کنه

دیگه چون اون عشق تو وجودش نبوده غرق

میشه ...................

عشق چيست؟

امشب مادربزرگ عزيزم تو راهی
شهر قشنگ و روشن پروانه ها شدی.
مانند يک پرندۀ کوچک ، مادربزرگ ،
در دستهای باد مسافر رهاشدی.
 بعدازتو در نگاه کدامين مادربزرگ،
از چشمهای آبی تو پرس وجو کنم؟
بعد از تو مهربانی يک سرو پير را ،
در بوته ها چگونه بگو جستجو کنم؟
آه ای مادر بزرگ عزيزم که قلب تو ،
ديگر درون سينۀ گرمت نمی زند.
ديگر کسی برای من خسته مثل تو ،
آن تکيه گاه ساده و محکم نمی شود.
 در خاک می گذارمت. من را ولی ببخش.
آخر چگونه می شود من بی وفا شوم؟
آخر چگونه می شود امشب مادربزرگ،
مثل غريبه بگذرم ،از تو جدا شوم؟
 در خواب رفته ای ودلم بی قرار توست.
بامن بخند تا که بگويم دروغ بود.
با من بخند مثل هميشه مادربزرگ.
من آمدم به خانه ات اما کسی نبود.
 من را ببخش با تو کمی سنگدل شدم.
تقصير توست با خودت من را نبرده ای.
امشب چرا برای خودم گریه می کنم؟
يعنی تو ای صبور ، غريبانه  مرده ايی؟
 من مرگ را به ياد تو نسبت نمی دهم.
مثل پرنده عازم راه سفر شدی.
پرواز کردی از قفس بستۀ زمين.
مردی ولی درون دلم زنده تر شدی.... .
(لطفاً هرکسی که این مطلب رو می خونه به روح مادر بزرگم یه فاتحه بفرسته)